کبالت
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
کبالت . [ ک ُ ] (فرانسوی، اِ) فلزی است سفید مایل به سرخی، سخت و شکننده که شماره ٔ اتمی آن ٢٧ است و در ١٤٩٠ درجه می گدازد. وزن مخصوصش ٨/٨ است . این فلز با مس و آهن و فولاد بصورت آلیاژ در می آید. در جوهر شوره (اسید) ازتیک (اسید نیتریک ) حل می شود.