کبیب

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

کبیب . [ ک َ ] (ع ص ) به سر درآمده و بر روی افتاده . (غیاث اللغات ). ◄ محزون و شکسته از غم و بدحالی . (یادداشت مؤلف ) .