کج انداز
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
کج انداز. [ ک َ اَ ] (نف مرکب ) مخفف کج اندازنده . ◄ (ن مف مرکب ) کج اندازیده . کج انداخته . منحرف . که کج رها شده باشد و بمجاز هر طعنه و سخن ناروا و کژ و دروغ و ناراست : بعد از اینم چه غم از تیر کج انداز حسود چون به محبوب کمان ابروی خود پیوستم . حافظ.
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی