کرشته
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
کرشته . [ ک ِ رِ ت َ ] (اِخ ) قصبه ای است از بخش شهریار شهرستان تهران، متصل به علیشاه عوض که ١٨٠٠ تن سکنه دارد. امامزاده و مسجدی قدیمی در آنجا دیده می شود. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ١).
کرشته . [ ک ِ رِ ت َ / ت ِ ] (اِ) خس و خاشاک را نامند. (فرهنگ جهانگیری ) (از ناظم الاطباء). خس و خاشاک باشد. (برهان ) : زمین و آسمان پر از فرشته ست تو کی بینی که چشمت پرکرشته ست . عطار.