کشت ورز

کشت ورز. [ ک ِ وَ ] (نف مرکب ) برزگر. کشتکار. زارع . برزیگر. کشاورز : نکردیم بر کشت ورزت زیان دژم روی گشتی چو شیر ژیان . فردوسی . یکی پیشه کار و دگر کشت ورز یکی آنکه پیمود فرسنگ مرز. فردوسی . دهقان فلک در آن کشت ورزی . (ترجمه ٔ محاسن اصفهان ص ١٠). ◄ (اِ مرکب ) کشت و زرع : زمردم بپرداخت این بوم و مرز هم از چارپای و هم از کشت ورز. اسدی . همه سنگ و خارست آن بوم و مرز تهی یکسر از میوه و کشت ورز. اسدی (گرشاسب نامه ص ١٨٩). ز گاوی که کردی همه کشت ورز بدان دشت و صحرا روان گرد مرز. اسدی . کشت ورزت کرد باید با زمین جنگ ناید با زمینت بر عتاب . ناصرخسرو. ◄ محل کشت یا کشت . محل زراعت . زراعتگاه . محقل . کشتزار: خداوند این کشت ورز و گله بمن شاه چین کرد این ده یله . اسدی .