کشن

کشن . [ ک َ ش َ / ش ِ / ش ْ ] (ص ) گُشن . بسیار. انبوه . فراوان . بسیار انبوه : از ایوان گشتاسب تا پیش کاخ درختی کشن بیخ و بسیارشاخ . فردوسی . کشن لشکری سازد افراسیاب به نیزه بپوشد رخ آفتاب . فردوسی . درختی کشن سایه ور پیش آب نهان گشته زو چشمه ٔ آفتاب . فردوسی . یکی سرو بد سبز و برگش کشن بر او شاخ چون رزمگاه پشن . فردوسی . از گل تیره سراپایش گیرنده چو قیر وز درختان کشن چون شب تاریک سیاه . فرخی . به لشکر کشن و بیکران نظر چه کنی تو دوری ره صعب و کمی آب نگر. فرخی . همه درخت و میان درخت خار کشن نه خار بلکه سنان خلنده و خنجر. فرخی . عروس بهاری کنون از بنفشه کشن جعد و از لاله رخسار دارد. ناصرخسرو. در حوالی آن زاغی بر درختی کشن خانه داشت . (کلیله و دمنه ). به شرار دل و دود نفسم مانده بر عارض و جعد کشنت . خاقانی (غزلیات ).

کشن . [ ک ِ ] (اِ) لب . شفه . (ناظم الاطباء).

کشن . [ ک ُ ] (اِ) گشن . فحل . (ناظم الاطباء) (برهان ). رجوع به گشن شود.