کش
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(~.) (اِ.) زخم و ریشی که بر دست و پای شتر بهم رسد و از آن پیوسته زردآب بیرون آید و از بیم سرایت شتران صحیح را داغ کنند؛ غره.
(کِ) (اِ.) نوار یا تسمهای که دارای حالت ارتجاعی است مخصوصاً بندی که در آن نوار یا نوارهای لاستیکی به کار رفته باشد.
(کَ) [ په. ] ۱- (اِ.) سینه و صدر. ۲- بغل، پهلو. ۳- (ص.) خوب، خوش. ۴- خودستا، متکبر.