کفاندن

کفاندن . [ ک َ دَ ] (مص ) کفانیدن . (فرهنگ فارسی معین ). ترکاندن . (یادداشت مؤلف ) : هیبتش الماس سخت را بکفاند چون بکفاند دو چشم مار زمرد. منوچهری (دیوان ص ١٨). بدخواه جاهت ار همه تن دل شود چو نار از سهم و بیم تو بکفاند چو نار دل . سوزنی . ◄ پاشیدن . افشاندن . از هم باز کردن : به باد هنر گل کفانم بر اوی ز ابر سخن در فشانم بر اوی . (گرشاسب نامه چ یغمایی ص ٢٠). گل کفاند به خار در میدان در چکاند ز مشک بر کافور. مسعودسعد (در وصف قلم ). و رجوع به کفانیدن و کفیدن شود.