کفت

کفت . [ ک ِ ] (اِ) کتف بود یعنی دوش . (لغت فرس اسدی چ اقبال ص ٣٨). دوش و سر دوش . (برهان ). کتف . (فرهنگ جهانگیری ) (فرهنگ رشیدی ). کتف و شانه و دوش و سردوش (ناظم الاطباء). کت . سفت . هویه . (یادداشت مؤلف ) : عرابی، ذوالاکتاف کردش لقب چو از مهره بگشاد کفت عرب . فردوسی . یکی کوه یابی مر او را بتن بر و کفت و یالش بود ده رسن . فردوسی . سرانجام ببرید هردو ز کفت سزد گر بمانی از این در شگفت . فردوسی . فکندش به یک زخم گردن ز کفت چو افکنده شد دست عذرا گرفت . عنصری .

کفت . [ ک ِ ] (اِ) شکاف و چاک و رخنه و دریدگی و ترک . ◄ (ص ) شکافته شده و ترکیده . (ناظم الاطباء). به هر دو معنی رجوع به کفته شود.

کفت . [ ک ُ ] (اِ) مخفف شکفت باشد که از شکفتن و واشدن است . (برهان ) (آنندراج ). مخفف شکفت و شکفته . (فرهنگ جهانگیری ). ◄ مخفف کوفت هم هست که از کوفتن باشد. (برهان ) (آنندراج ). مخفف کوفت و کوفته . (فرهنگ جهانگیری ). ◄ شکفتگی . ◄ کوفتگی . ◄ گسستگی . ◄ پیچیدگی . ◄ شکاف و چاک . ◄ صدمه . (ناظم الاطباء).