کلا
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
کلا. [ ک ُ ] (اِ) کلاه . رجوع به کلاه شود.
کلا. [ ک ُ ] (اِ) درختی است از دسته ٔ «استر کولیاسه » و از تیره ٔ پنیرکیان و بومی نواحی استوایی قاره ٔ افریقاست و دانه های آن محتوی الکالوئیدهای محرک است . (از لاروس ). دانه های آن حس گرسنگی و تشنگی رامی برد (گل گلاب ). و رجوع به فرهنگ فارسی معین شود.
کلا. [ ک َل ْ لا ] (اِ) کله . سر. ◄ کلم . (ناظم الاطباء).