کمال‌الدین اسماعیل | رباعیات | شماره ۱۵۴

بلبل نالان ز شاخ چون دلشده ییست گریان ز برش ابر چو محنت زده ییست گویند جهان خوشست ایمه چه خوشی؟ کز گریه و ناله همچو ماتم کده ییست