کمال‌الدین اسماعیل | رباعیات | شماره ۱۷۰

وقت سحرش چو عزم رفتن بگرفت دلرا غم جان رفته دامن بگرفت اشکم بدوید تابگیرد راهش در وی نرسید و دامن من بگرفت