کمال‌الدین اسماعیل | رباعیات | شماره ۱۷۸

ای جان و جهانرا مدد از لطف و دمت حیران شده عقل از صفت و بیش و کمت روزی صد بار همچو زلف بخمت اندیشه فرو رفته ز سر تا قدمت