کمال‌الدین اسماعیل | رباعیات | شماره ۱۹۲

آن باده که چشم عیش روشن دارد همواره ز دست من نشیمن دارد منگر تو بدان که من چه دارم بر دست آن بین تو که او چه دست بر من داد