کمال‌الدین اسماعیل | رباعیات | شماره ۱۹۴

بلبل بسپیده دم همی زد فریاد کین آتش گل در همه گلزار افتاد ابراز برش ارچه آب می‌ریخت چه سود؟ کاتش همه در گرفته بود از دم باد