کمال‌الدین اسماعیل | رباعیات | شماره ۲۰۶

گل گر چه بطبع خوب و دمساز افتاد معشوقه بلبل خوش آواز افتاد پس خنده زنان آمد و چون روی تو دید گریان گریان خجل خجل باز افتاد