کمال‌الدین اسماعیل | رباعیات | شماره ۲۱۱

ساقی بر من چو جام روشن بنهاد جانم بهوای خدمتش تن بنهاد عقلم چو صراحی ار چه گرد نکش بود حالی چو پیاله دید گردن بنهاد