کمال‌الدین اسماعیل | رباعیات | شماره ۲۱۸

چون غنچه گل در تک و پو می‌افتد از شاخ بهر باد فرو می‌افتد ز آغاز و سرانجام همی اندیشد وز آمد و شد خنده برو می‌افتد