کمال‌الدین اسماعیل | رباعیات | شماره ۲۳۶

خون گشته دلم با تو چنان خو داد کاندوه ترا شادی جان پندارد در چشم اگرش فرو گذارم یک دم سر جز بستانه درت بر نارد