کمال‌الدین اسماعیل | رباعیات | شماره ۲۵۶

نام تو مرا چو بر زبان می‌گذرد صد چشمه نوش در دهان می‌گذرد گفتی که چگونه می‌گذاری بی‌من؟ ناگفته بهست قصه، هان می‌گذرد