کمال‌الدین اسماعیل | رباعیات | شماره ۲۶۲

دل خوی فراقفای غم خوردن کرد در بندگیت هر چه توان کردن کرد تا داشت رگی در تن و خونی در رگ خدمت چو صراحی برگ گردن کرد