کمال‌الدین اسماعیل | رباعیات | شماره ۲۷۰

گردون چو غم زشت و نکومی نخورد این شکر و شکایت اندرو می‌نخورد وین صبح که هر نفس دهان بگشاید جز آب حیات ما فرو می‌نخورد