کمال‌الدین اسماعیل | رباعیات | شماره ۲۷۲

چون دست افق گلوی پروین گیرد عالم ز فروغ صبح آیین گیرد از کوه چوپای مهر در سنگ آید بر بخت بد اندیش تو نفرین گیرد