کمال‌الدین اسماعیل | رباعیات | شماره ۳۳۵

زر رشته خور زتاب شب بگسستند یکباره در روزه بما در بستند تا پای و سر شام و سحر نشکستند تا روز و شب از آمد و شد ننشستند