کمال‌الدین اسماعیل | رباعیات | شماره ۳۶

ای دل چو رسید روز اومید بشب هیچت ناید زوصل آن شیرین لب زان پیش که تیره گرددت دیده ز اشک باری دگری بروشنایی بطلب