کمال‌الدین اسماعیل | رباعیات | شماره ۴۲۱

می‌نتوانم اشک فراوان بارید خون جگر از دیده چو باران بارید صد گونه بهانه بیش بر باید ساخت تا بی‌تو دو قطره اشک بتوان بارید