کمال‌الدین اسماعیل | رباعیات | شماره ۴۲۸

آنان که زوصلشان دلم می‌بالید جانم زفراقشان فراوان نالید ناگاه دهان گورشان بی‌دندان چون آب بخورد و خاک در لب مالید