کمال‌الدین اسماعیل | رباعیات | شماره ۴۳۸

بستند گرو با نفس مشک تتار بوی گل و باد سحر وزلف نگار هستند بر غم یکدگر گوهر بار چشم من و لعل یارم و ابر بهار