کمال‌الدین اسماعیل | رباعیات | شماره ۴۴۰

تا هست گل سعادت‌ای دوست ببار دست از طرب و نشاط و می‌باز مدار این باقی عمر را بشادی گذران کس باز نبیند این جهان دیگر بار