کمال‌الدین اسماعیل | رباعیات | شماره ۴۷۷

کار همه دنیا بمرادت شده گیر پس عمر برفته و اجل آمده گیر گویی بمراد خویش دستی بزنم خود نتوانی و گر توانی زده گیر