کمال‌الدین اسماعیل | رباعیات | شماره ۵۳۶

ای دانه دل نهاده در خوشه اشک در راه غمت شد سپری توشه اشک وین چشم که بار داشت از قطره اشک بر بوی تو بفکند جگر گوشه اشک