کمال‌الدین اسماعیل | رباعیات | شماره ۶۷۰

نزدیک من از شرم و ز تیمار نهان باریک کنی همه تن خود چو میان وز شادی و عیش در کنار دگران چندان باشی که در نگنجی بجهان