کمال‌الدین اسماعیل | رباعیات | شماره ۷۵۶

میآید و چهره از عرق‌تر کرده چو کان بکفت و اسب ز جابر کرده واندر رخم زلفهای گرد آلودش شهری دل خسته خاک بر سر کرده