کمال‌الدین اسماعیل | رباعیات | شماره ۷۶۰

ای داد تو بر داد و دهش پاینده بر خاک رخ از فروتنی شاینده بگشاد در و آب زده خانه خویش هر شب ز پی رونده و آینده