کمال‌الدین اسماعیل | رباعیات | شماره ۷۸۲

ای دل بشبی که با غمش بنشستی از ناله خروشی بجهان دربستی خامش چو پیاله با دل پر خون باش تا چند چو چنگ ناله سردستی؟