کمال‌الدین اسماعیل | رباعیات | شماره ۸۰۲

ای غنچه که خنده هر دم از سر گیری دل می‌دهدت که لب ز هم بر گیری؟ وی نرگس شوخ دیده بی‌چهره او چشم آب نگیردت که ساغر گیری؟