کمال‌الدین اسماعیل | رباعیات | شماره ۸۳۷

هر لحظه زبان خود چو شمشیر کنی وز مدح سگی را صفت شیر کنی انبان دروغ را زبر و زیر کنی تا این شکم گرسنه را سیر کنی