کمال‌الدین اسماعیل | رباعیات | شماره ۸۵۳

من پیرو کهن گشته ز جان فرسایی عشق آمد و داد از توام بر نایی پیرانه سر ار چه نیست جز رسوایی الحق خوشم آید این کهن پیرایی