کمال‌الدین اسماعیل | قصاید | شماره ۱۸۷ - وله ایضا

نانیست درین جهان و آبی از دیده آدمی نهانی نه گرسنه دیده روی این سیر نه تشنه از آن دهد نشانی اسمیست بمانده بی‌مسما لفظیست از آن سوی معانی این را صفتست لایذوقون و آنرا سمتست لن ترانی دانی که کدام نان و آبست؟ نان تو و آب زندگانی