کمال‌الدین اسماعیل | قصاید | شماره ۷۹ - وله ایضا

چگونه در چمن خوشدلی کنم پرواز که مرغ عیش مرا روزگار پر ببرید دو شاخ هر دو ز یک اصل رسته بر یکجای بتیغ قهر اجل‌مان ز یکدیگر ببرید بنوجوانی ببرسید شاخ عمرش مرگ اگرچه رسم نبودست شاخ‌تر ببرید اگرچه منزل ما در سفر برابر بود ولیک آنکه جوان بود زودتر ببرید