کمال‌الدین اسماعیل | قصاید | شماره ۹۷ - وله ایضا یمدحه

زهی چون خرد درجهان ناگزیر حریم جنابت سپهر اثیر ملک خسروشرق، شاه کیان که در زیرگردون نداری نظیر فلک راسرکلک توراز دار ظفر را زبان سنانت سمیر مظفربراعدای دین خدای که شرعت مشیرست وعقلت وزیر جهان معانی محمد توای چوخنجرمبارز چو خامه دبیر چوبنیاد عدل تودستت قوی چودریای جود تو فضلت غزیر به پیش گشادتوخارا کلیم بنزد سخای تو دریا حقیر رساند دمادم بمغز امید دم خلق توبوی مشک وعبیر درایام عدل توآهو بره زپستان شیران شود سیر شیر بودضرب تیغت بر ایقاع او چو کلکت زند ارغنونی صریر چو دست تو یازد به تیغ وقلم زهازه برآید زبهرام وتیر چو گوهر ز پولاد جوشن کنی نه چون غنچه بندی دل اندرحریر اگربازمانه درشتی کنی شب وروز برهم بدوزی بتیر ببری بخنجر، گه آزمون سپیدی ز شیر وسیاهی ز قیر چوخصمت برآرد زدل بادسرد عیان گرددت دوزخ و زمهریر چوگیسوی جانان، دل عاشقان کمندت کند گرد نان را اسیر دلش پاره پاره شودچون انار کراتیغ توبگذرد برضمیر سزد پای تخت توبرشیر چرخ اگرجای شیرست پای سریر سنان توبر چهره بدسگال معصفر برآرد ز برگ زریر چوپندخردمند در سینه‌ها سنان توازروشنی جایگیر چولفط حکیمان بگاه گشاد خدنگ توازراستی دلپذیر چوتفسیده گردد تنورمصاف ز خون عدو خاک گرددخمیر چوباشند بی‌زحمت گفت وگوی میان دو لشکرخدنگان سفیر بگرد اندرون چشمه آفتاب چواندر حوادث ضمیر منیر اجل را سوی جان تاریک خصم بنورسنان تو باشد مسیر به پیچد تن نیزه برخویشتن چنان رودگانی بوقت زحیر زپیراهن آهنین جوی خون چوآتش که بدرخشدازآبگیر زخون، جوشن پردلان همچنان که گلنارپاشد کسی برحصیر ندارد زمان ونگردد زمین ز پرخاش وزنعره داروگیر چوازموج خون گل شودخاک راه عصاسازد ازرمح توچرخ پیر چنان برزره بگذردرمح تو که ماری که او سرنهد در غدیر زتیغت گریزان عدو در عدم اجل درپی او دوان خیر خیر سلب گرچه ده توکند چون پیاز شود کوفته زیرگرزت چوسیر ظفرمیدود واله ازچپ وراست که جان افکند در پناه امیر زهی کاردانش زفضلت بلند زهی چشم معنی زکلکت قریر تو آن پادشاهی که بگزیده یی صریرقلم را برآواز زیر زجود تو محفوظ نزدیک و دور زعدل توشاکر صغیر وکبیر دعاگوی ازگردش روزگار روانش اسیرست وقالب کسیر دلی دارد ویک جهان درد دل لبی دارد و صدهزاران زفیر نه سامان نطق ونه برگ سکوت نه پروای صبرونه روی نفیر زبیدادگردون نامهربان بدرگاه لطف تو شد مستجیر همه اهل معنی عیال تواند مرا همچو ایشان فرا خود پذیر درین حضرت ار کرد گستاخیی رگی کن وخرده بروی مگیر سخن چون فرستم بنزدیک شاه که نقدم نبهره ست وناقدبصیر گزر تانباشد جهان رازمهر زمهرت مبادا جهانرا گزیر دلت شادمان باد وعمرت دراز زملک تودست حوادث قصیر بهرحال ایزدترا یارباد فنعم الوکیل و نعم النصیر