کمال‌الدین اسماعیل | قطعات | شماره ۱۴ - وله ایضا

نور دین‌ای ذات تو کان هنر کان چه باشد؟ خود سراسر گوهرست زنده همچون شمع از نور دلست هر کرا تا بی‌ز مهرت در سرت از برای نوعروس خاطرت حقه‌های آسمان پر زیورست عنبر اندر بحر باشد، پس چرا؟ بحر شعرت در میان عنبرست تا بدید آن طبع گوهر زای تو از خجالت دامن دریا ترست شعر می‌خواهی و خادم مدتیست تا ز شعر و شاعری فارغ ترست شعر را گر بود وقتی رونقی این زمان باری عجب مستنکرست هر کجا از فضل و دانش حلقه ییست گوشها زان حلقه یکسر بر درست بلبل طبعم نوا کم میزند زانکه شاخ جود بی‌برگ و برست کشتیاهل هنر بر خشک ماند کابها را ره به جویی دیگرست زان چو سوسن خامشم کاین قوم را همچو نرگس چشم یکسر برزرست در هران خانه که زاید دختری خامشی آنجا بمرد درخورست من چرا خامش نباشم کز سخن در کنارم زاده چندین دخترست تا برین صورت بود کار هنر وای آن مسکین که معنی پرورست هم فرستادم بخدمت چند بیت تا بدانی کین رهی فرمان برست نیستم در خدمتت محتاج عذر لطف تو خود عذر خواه چاکرست