کمال‌الدین اسماعیل | قطعات | شماره ۵۷ - وله ایضا

بزگوارا هر چند طبع من در نظر به رتبتیست که افلاک زیر پایه اوست ز روزگار به حالیست هر چه رسواتر و گر چه پرده نام نکو وقایه اوست من این چنین و خداوند جاه و مال شده کسی که دزدی اشعار بنده مایه اوست همای سایه فکن این چنین بود که منم خود استخوان خورد و ملک زیر سایه اوست