کمان گوشه

کمان گوشه . [ ک َ ش َ / ش ِ ] (اِ مرکب ) گوشه ٔ کمان . (ناظم الاطباء) (فرهنگ فارسی معین ). سیه [ س ِ ی َ ] . (یادداشت به خط مرحوم دهخدا) : ز پیکان پولاد و تیر خدنگ کمان گوشه بر گوشه سودند تنگ . فردوسی . ز پیکانها خون بجوش آمده کمان گوشه ها نزد گوش آمده . اسدی . ز شست خدنگ افکنان خاست جوش کمان گوشه ها گشت همراز گوش . اسدی . کمان گوشه ٔ ابروش خم گرفت ز تندیش گوینده را دم گرفت . نظامی (از آنندراج ).