کنده
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(کَ دِ) (ص مف.) ۱- حفر شده. ۲- بیرون کشیده شده. ۳- خندق، گودال، حفره، چاه. ۴- امرد، مفعول.
(کُ دِ) (اِ.) ۱- چوب ستبری که بر پای مجرمان و اسیران میبستند. ۲- هیزم، هیمه. ۳- قسمت پایین درخت. ۴- یکی از فنون کُشتی.
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(کَ دِ) (ص مف.) ۱- حفر شده. ۲- بیرون کشیده شده. ۳- خندق، گودال، حفره، چاه. ۴- امرد، مفعول.
(کُ دِ) (اِ.) ۱- چوب ستبری که بر پای مجرمان و اسیران میبستند. ۲- هیزم، هیمه. ۳- قسمت پایین درخت. ۴- یکی از فنون کُشتی.