کهلان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
کهلان . [ ک َ ] (اِخ ) قبیله ای است از یمن که از اولاد کهلان بن سبا هستند. (منتهی الارب ). نام قبیله ای از تازیان یمن . (ناظم الاطباء). قبیله ٔ دوم از قحطانیان، و آنان فرزندان کهلان بن سباء هستند و همه ٔ شاخه های آن از زیدبن کهلان منشعب گردیده است . (از صبح الاعشی ج ١ ص ٣١٨). نام یکی از هفت قبیله ٔ سباء. رجوع به سباء و رجوع به کتاب صبح الاعشی شود.
کهلان . [ ک ُ ] (ع ص، اِ) ج ِ کهل . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد). رجوع به کَهْل شود.