کواعب

کواعب . [ ک َ ع ِ ] (ع ص، اِ) ج ِ کاعب و کاعبة. دختران پستان برآمده . (از اقرب الموارد) (از معجم متن اللغة). زنان نارپستان . (غیاث اللغات ) (آنندراج ) : خرامان بت من میان جواری چو حور بهشتی میان کواعب . امیر معزی . به بوتراب که شاه بهشت و کوثر اوست فدای کعب و ترابش کواعب و اتراب . خاقانی . هقعه چو کواعب قصب پوش با هنعه نشسته گوش درگوش . نظامی . طبیعت او در اختیار حدود قواضب بر خدود کواعب بر خلاف طباع بشر بود. (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ). بستانش حدائق اعناب، سکانش کواعب اتراب . (ترجمه ٔ محاسن اصفهان آوی ). سقی اﷲ لیلا کصدغ الکواعب شبی عنبرین موی و مشکین ذوائب . سلمان ساوجی . ز تأثیر زنجیر حفظش نماید گره چون سلاسل به زلف کواعب . میرزاقلی میلی هروی (از آنندراج ). ◄ پستانهای برآمده . (از اقرب الموارد) (منتهی الارب ). - ام الکواعب ؛ صاحب پستانهای برآمده : سلام علی دار ام الکواعب بتان سیه چشم عنبرذوائب . امیرمعزی .