کوبا
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
کوبا. (اِخ ) کشوری است جمهوری در امریکای مرکزی که از قسمت بزرگی از جزایر آنتیل تشکیل یافته و در جنوب فلوریداواقع است و ١١٤٥٢٢ کیلومتر مربع مساحت و ٧٠٦٨٠٠٠ تن سکنه دارد. پایتخت این کشور هاوانا و شهرهای عمده ٔ آن ماریانائو، سانتیاگو، کاماگی، ماتانزاس و سیانفوگوس است . جزیره از جلگه و دشت آهکی تشکیل یافته و فقط در جنوب کوهستانی است . کوبا بزرگترین صادرکننده ٔ شکر در جهان است و کشت توتون و قهوه ٔ این کشور نیز حائز اهمیت است . معادن مس و کرم و مخصوصاً منینز و آهن آن قابل ملاحظه است . کریستف کلمب به سال ١٤٩٢ م . در اولین سفر خود به ساحل این کشور رسیدولی تا سال ١٥١١ فتح نشد و در همین سال دیه گو ولاسکز آن را به مستعمرات و متصرفات اسپانیا ضمیمه کرد و تا سال ١٧٩٥ این مستعمره تابع سن دومینگ بود و در این سال مرکزیت به جزیره ٔ کوبا انتقال یافت . مردم کوبابرای کسب استقلال در سال ١٨٧٨ م . دست به انقلاب زدند اما بی آنکه نتیجه ای گرفته شود به وسیله ٔ ژنرال مارتنیز کامپوس اسپانیولی سرکوب شدند. کوشش و استقلال طلبی مردم کوبا چندین سال ادامه داشت تا سرانجام در سال ١٨٩٥ م . با مداخله ٔ ممالک متحده ٔ امریکا عهدنامه ٔ پاریس امضاء گردید و اسپانیااز دخالت در امور کوبا ممنوع شد. ممالک متحده ٔ امریکا تا سال ١٩٠٢ م . بر این جزیره حکومت داشت و حقوق کنترل امریکا در این کشور تا سال ١٩٣٤ م . ادامه یافت .در سال ١٩٥٩ م . باتیستا دیکتاتور این کشور به وسیله ٔ یک قیام مسلحانه ٔ سوسیالیستی به رهبری فیدل کاسترو ساقط گشت و اصلاحات اساسی در مورد مالکیت زمین در این کشور انجام گرفت و مؤسسات امریکایی ملی شد. (ازلاروس ).