کور و کر

کور و کر. [ رُ ک َ ] (ترکیب عطفی، ص مرکب ) آن که دیدن و شنیدن نتواند: محارم شاه باید کور و کر باشند یعنی ابراز اسرار شاه نکنند. مثل کسانی که ندیده و نشنیده اند. (یادداشت به خط مرحوم دهخدا). ◄ کنایه از مردم بی خرد و نادان . بی بصیرت و جاهل : آنچه گفتم یاد گیر و آنچه بنمودم ببین ورنه همچون کور و کر عامه بمانی کور و کر. ناصرخسرو. تا مرد خرد کور و کر نباشد از کار فلک بی خبر نباشد. ناصرخسرو.