کول
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(اِ.) گلیم و پلاس کهنه.
(اِ.) پشت، به ویژه بخش بالای پشت انسان یا حیوان، گُرده.
(اِ.) ۱- کتف، دوش. ۲- آبگیر، برکه.
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(اِ.) گلیم و پلاس کهنه.
(اِ.) پشت، به ویژه بخش بالای پشت انسان یا حیوان، گُرده.
(اِ.) ۱- کتف، دوش. ۲- آبگیر، برکه.